TITLE

DESCRIPTION

کودک من دنیای من | کودک یعنی رنگ زندگی

کودک یعنی رنگ زندگی، چطور دنیا رو رنگارنگ کنیم؟

کودک من دنیای من است. دنیایی رو تصور کنید بدون کودک، یا بدون سرگرمی‌های جذاب برای کودک، بدون رنگ‌های شاد و بدون صدای قهقهه از هیجان. بدون هم‌کلاسی، بدون مدرسه بدون پارک، بدون اصرار یک کودک به خریدن پشمک

تفریحات مادرو کودک

بدون ویترین اسباب‌بازی‌ها، بدون لباس‌های بندانگشتی. انگار تمام رنگی که دنیا میتونه داشته‌باشه با حضور و نفس‌های این کوچولوهای دوست‌داشتنی، این آدم‌کوچولوها با صدای کودکانه و دل‌نشینه. کودک من دنیای من است.

تصور دنیا بدون کودکان انگار خاکستریه.

چند وقت پیش با یک خانوم صحبت می‌کردم که بچه‌هاش بزرگ شده‌بودن و هیچ کدوم هنوز ازدواج نکرده‌بودن، به چیزی اشاره کرد که برای من که در خانواده‌ای هستم که همه بچه دارن عجیب یود. این‌که دلمون برای نوازش یک کودک، بودن یک کودک در جمع خانوادگی‌مون، صدای خنده و گریه یک کودک تنگ شده!

اگر شما الان یک کودک زیر 6 سال دارید پس این حرف شاید براتون عجیب باشه. بچه با این همه دردسر، دلش برای چیش تنگ میشه؟ خداروشکر کنه که بچه‌هاش بزرگ شدن و حالا بچه‌ای نیست که دست و پاشو ببنده. 

دست و پامون رو ببنده؟ این ذات آدمیزاده که تا وقتی که تو دل یه نعمته اون نعمت رو نمیبینه و از خوبی‌های و اثرات مثبتی که اون بر زندگیش گذاشته خبری نداره و بیشتر به نکات منفی اون دقت می‌کنه 

داشتن یک کودک، همون رنگ زندگیه و با تمام دردسرایی که داره پر از حس خوبه و امید به زندگی رو در آدم تقویت می‌کنه…کود شاد من، دنیای من

افرادی هستند که عمر و سرمایه‌شون رو گذاشتند و شغلی رو انتخاب کردند که مرتبط با کودکه

در این جامعه که نرخ تورم بیداد می‌کنه و دخل و خرج بهم نمی‌خوره، خب خیلی‌ها هزینه‌ها رو اولویت‌بندی می‌کنندو اولویت اول همیشه خوراک و پوشاکه و هزینه درمان البته خدای نکرده اگه پیش بیاد

اما به نظر شما آموزش و تفریح کودک در اولویت چندم زندگی ما قرار می‌گیره؟

خیلی از افرادی که سرمایه‌ای رو برای خدمت‌رسانی به کودک و والد گذاشتنُ اوضاعشون از بقیه کسب‌وکارهای کشورمون بهتره یا بدتر؟ 

کارگاه مادر وکودک

آیا تعداد روزهایی که اون‌ها با تعطیلات و کاهش مصرف خانواده‌ها روبرو میشن، هزینه‌هایی مثل هزینه فضاو نیروهای انسانی که استخدام کردند قطع میشه؟ پس شاید بشه گفت با این تفاصیر اوضاع اون‌ها بدتره.

ما بعنوان یک والد (چه مادر و چه پدر) اگر از بستری که اون‌ها برای رشد، شادی و تفریح فرزندان ما فراهم کردند تا همزمان از سرمایه، وقت و انرژی که میزارن درآمدی عایدشون بشه، به درستی و کافی استفاده نکنیم و در حقیقیت به دلیل گرونی و اوضاع اقتصادی بد اونو در اولویت آخر زندگیمون قرار بدیم، آیا این کسب و کارها میتونن بقا داشته باشن؟ میتونن کیفیتشون رو بهتر کنن؟ میتونن برنامه‌های متنوع تری بزارن و کلا سرمایه گذاری روی چنین کاری براشون جذابیتی داشته باشه؟

اگر جذابیتش کم باشه، خب متخصص‌های این حوزه کم میشن، موسسان موسسات این حوزه چه آموزشی و چه تفریحی کم میشه. پس اگر در شهری زندگی می‌کنید که افرادی هستند که برای این موضوع دارن وقت میزارن، پس قدرشون رو بدونید و تا جایی‌که میشه ارشون حمایت کنید. 

خیلی واضحه که چرخه اقتصادی یک کشور با مصرف اون جامعه میتونه رشد کنه. مصرف بهینه به تولیدکننده و ارائه دهنده خدمات انگیزه میده تا کارشو بهتر ادامه بده. پس جلقه گم شده این چرخه اینه که خیلی ها از رفع خیلی از نیازهاشون صرف نظر می کنن و مثلا با مشکل رفتاری کودک کنار میان و به روانشناس مراجعه نمی‌کنن اما پولی که پس‌انداز کردن رو ماهانه سکه میخرن. بعضیا معتقدن که بچه‌ها هر جا باشن میتونن خوش بگذرونن پس نیازی به بردن اون‌ها به جاهای گردشی و تفریحی و حتی مهدکودک نیس…

از همه این‌ها که بگذریم دلمون بازهم برای این کسب‌وکارهای مرتبط با کودک میسوزه، چون بیشترین آسیب و کاهش درآمد مال اوناست وقتی که ویروسی اپیدمی میشه، هوا آلوده میشه، هوا سرد یا گرم میشه، تعطیلات میشه و حتی بین‌التعطیلین‌های غیرقابل پیش‌بینی رخ میده…

خلاصه اینکه به بهونه‌های مختلف از تنبلی گرفته تا صدها بهونه دیگه، نزارید که شهرمون به شهری تبدیل بشه که هیچ کس وقت، انرژی و سرمایه‌ای برای کودک نمیزاره. اون وقته که حسرت میخوریم که چرا فلان خانه بازی، فلان مهدکودک، فلان مرکز تفریحی کودک ورشکست شد و تعطیل شد. دلیلش فقط عدم حمایت من والد میتونه باشه.

کودک یعنی رنگ زندگی، این رنگ به تجهیزات و فضاهایی نیاز داره تا دنیا رو برامون رنگارنگ کنه. هر چقدر برای امروز این کودک وقت و سرمایه بزاریم، نسلی شاید و خلاق و پر از آرامش خواهیم داشت. نسلی که قراره نسل‌های بعدی رو مدیریت کنه. پس همه ما چه بعنوان یک والد و چه بعنوان یک متخصص یا صاحب یک کسب و کار مرتبط با کودک برای رسیدن به این هدف بزرگ مسئولیم.

نظرتون رو درمورد این موضوع، دوست داریم بدونیم.  

پینوشت: در حال حاضر متاسفانه مملکت‌مون درگیر بحرانی به نام ویروس کرونا شده که بهترین روش برای کاهش مبتلایان به این ویروس اینه که تا جایی که ممکنه رفت و آمدها رو به حداقل برسونیم و کنسل کنیم. در واقع هر خانواده ای خودش رو در خونه خودش قرنطینه کنه. چون متاسفانه در مملکتی هستیم که امکانات مقابله با چنین بحرانی رو نداریم. مگه این که خود مردم کاری کنند. به امید اینکه این بحران رو بزودی و با سلامتی پشت سر بگذاریم.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *